Van lege huiskamer naar een eigen wereld

Een interieur ontwerpen voelt voor mij eigenlijk niet heel anders dan een digitale ervaring ontwerpen. Je begint met een basis, probeert verschillende richtingen uit en ontdekt gaandeweg welke sfeer echt klopt. Alleen kun je bij een muur iets minder makkelijk op CtrlZ drukken.

Toen ik met mijn huiskamer begon, wist ik vooral één ding: ik wilde dat het meer zou worden dan een nette ruimte met wat meubels. Het moest karakter krijgen. Warmte. Een plek waar kleuren, materialen, verlichting en kleine details samen één sfeer neerzetten.

Voordat er ook maar één muur geschilderd werd, begon ik daarom eerst in Figma. Gelukkig hadden we nog een aantal maanden de tijd voordat we de sleutel kregen..

Een woonkamer die warm en uitnodigend aanvoelt, maar tegelijkertijd ook iets onverwachts heeft. Geen standaard interieur uit een wooncatalogus, maar een ruimte met een eigen identiteit. Overdag kleurrijk en levendig, ’s avonds warm, sfeervol en bijna sprookjesachtig.

De oorspronkelijke huiskamer was vrij rustig en neutraal. Een prima uitgangspunt, maar nog niet echt een weerspiegeling van wat ik mooi vind.

Mijn eerste richting draaide om terracotta: warme aardetinten, natuurlijke kleuren en een bijna mediterrane sfeer.

Ik vond de warmte mooi, maar het geheel voelde uiteindelijk iets te veilig. Daarom ging ik in de volgende richting juist op zoek naar meer kleur. Ik dacht aan zee en strand, met frisse blauwtinten en een lichtere uitstraling.

Ook dit was het nog niet. Het had kleur, maar ik miste karakter en een beetje spanning.

Tijdens het zoeken naar inspiratie kwam ik steeds vaker uit bij donkere bossen, diepe kleuren en mysterieuze, bijna sprookjesachtige omgevingen.

Bij deze richting draaide ik het proces om. In plaats van eerst een wandkleur te kiezen, zocht ik eerst een beeld dat de juiste wereld neerzette. Vanuit het fotobehang bouwde ik de rest van het interieur daaromheen.

Dit kwam veel dichter in de buurt van wat ik zocht: bosachtig, mysterieus, warm en vooral een stuk minder standaard.

Daarna wilde ik onderzoeken hoe ver ik die donkere richting kon doortrekken. Zo kwam ik uit bij een donkere marmerlook.

Visueel vond ik dit erg strak, maar als woonkamer voelde het ook wat koud. Mooi op een scherm, maar ik wilde er natuurlijk ook iedere avond prettig kunnen zitten.

Dus terug naar wat ik in de eerdere richtingen wél goed vond.

Ik wilde de warmte uit de eerste ontwerpen terugbrengen, maar combineren met iets uitgesprokens. Turquoise vond ik altijd al een mooie kleur en paste precies bij de sfeer die ik zocht.

Ik vond een fotobehang met verschillende turquoise tinten en gebruikte dat als vertrekpunt voor het uiteindelijke ontwerp. Vanaf daar begon alles op zijn plek te vallen.

Voor de eethoek trok ik dezelfde stijl door, zodat beide delen van de ruimte niet als losse hoeken zouden voelen, maar als één geheel.

Turquoise bleek mooi samen te werken met okergeel en oranje. In de schilderijen komen die kleuren opnieuw terug, waardoor verschillende onderdelen van het interieur visueel met elkaar verbonden worden.

Ook de wanden zelf werden onderdeel van het ontwerp. Verticale houten latten trekken de ruimte omhoog. Boven de latten loopt een strook met planten en bloemen, met daartussen glazen bollen waarin warme verlichting zit.

Voor de verlichting koos ik bewust voor warm LED-licht en Philips Hue lampen. Daardoor kan ik de sfeer gedurende de dag aanpassen. Overdag voelt de ruimte kleurrijk en levendig, terwijl het warme licht ’s avonds meer diepte en een bijna sprookjesachtige sfeer geeft.

Het eindresultaat is warm, kleurrijk en een klein beetje mysterieus. Precies de combinatie waar ik naar op zoek was.

Wat ik vooral mooi vind, is dat het niet voelt als een verzameling losse meubels, kleuren en accessoires. Het behang, de wandkleuren, het hout, de kunst, de planten en de verlichting dragen allemaal bij aan dezelfde sfeer.

Die manier van denken heb ik later ook meegenomen naar de tuin: niet alleen kijken naar wat individueel mooi is, maar naar hoe verschillende onderdelen samen een plek een eigen karakter kunnen geven.