Van kale tuin naar een eigen kleine wereld

Eind 2025 trokken we in dit huis. Voor het eerst hadden we een echte tuin: ruimte, volle grond en eindelijk de mogelijkheid om buiten verder te gaan met iets waar ik in onze vorige woning al veel mee had geëxperimenteerd.

Daar hadden we geen tuin, maar wel een serre die ik stap voor stap veranderde in een kleine groene wereld met planten, licht, water, geluid en allerlei details. Veel van wat ik daar ontdekte over sfeer en geborgenheid wilde ik hier verder uitbouwen, maar dan voor het eerst echt buiten.

Alleen was het bij de verhuizing vooral koud, kaal en donker. Niet bepaald het ideale moment om enthousiast met planten, verlichting en een schep naar buiten te gaan en binnen was er ook nog genoeg te doen. Dus voor de eerste maanden maakten we er maar het best van, met vooral het vooruizicht op het voorjaar.

Van een vrij kale en open tuin, naar een groene, beschutte plek met een eigen sfeer. Een tuin waar je overdag tussen het groen kunt zitten en die ’s avonds door licht, water, geluid en kleine details bijna in een andere wereld verandert.

Toen we het huis kochten zag de tuin er zo uit.

Er was veel bestrating, weinig groen en eigenlijk nauwelijks privacy. De basis was prima, maar het voelde voor mij vooral als een lege buitenruimte.

Ik wilde niet meteen alles slopen en volledig opnieuw beginnen. Dat zou duur zijn en eigenlijk ook zonde, want veel van wat er al lag kon prima onderdeel worden van het nieuwe ontwerp. Het werd dus vooral een kwestie van stap voor stap toevoegen, aanpassen en steeds kijken wat de tuin nog nodig had.

De eerste prioriteit was voor mij vrij duidelijk: bomen. Niet alleen omdat ik meer groen wilde, maar vooral omdat ik de tuin wat meer geborgenheid wilde geven. Een plek voelt voor mij veel fijner wanneer je niet overal recht doorheen kijkt.

In het voorjaar gingen daarom als eerste de bomen de grond in.

Op deze foto’s is er natuurlijk nog behoorlijk wat doorkijk. De bomen houden zich helaas niet helemaal aan mijn Figma-planning en hebben iets meer tijd nodig om te groeien.

Maar juist dat vind ik interessant aan een tuin. Je ontwerpt niet alleen voor hoe iets er vandaag uitziet, maar ook voor hoe het zich de komende jaren gaat ontwikkelen. Naarmate de bomen voller worden, zal het gevoel van privacy en omsluiting steeds sterker worden.

Daarna wilde ik een plek creëren waar je echt lekker kunt zitten. Niet alleen een stoel tegen een muur, maar een hoek waar je je een beetje terug kunt trekken.

Rond de zithoek ben ik gaan werken met bloemen, planten, potten, verschillende tegels en kleine decoratieve elementen. In plaats van één vlakke achtergrond heb ik geprobeerd om een soort natuurlijke wand te maken. Verschillende hoogtes, bladeren, bloemen en materialen lopen door elkaar heen, zodat je vanuit de zithoek veel groen om je heen hebt.

Op de grond staat een waterornament dat beweging en geluid toevoegt. Het idee was dat je hier niet alleen naar de tuin kijkt, maar er echt een beetje middenin zit. Een kleine jungle, maar dan zonder dat ik iedere ochtend met een machete naar buiten hoef.

Verlichting speelt in deze tuin bijna net zo’n grote rol als de planten zelf. Overdag bepalen vooral het groen, de bloemen en materialen de sfeer. Zodra het donker wordt, verandert de tuin.

Langs de bomen en schutting heb ik spots geplaatst waarvan ik zelf de kleur kan instellen. Daarnaast gebruik ik warme LED-verlichting, kleine lampjes tussen de planten en verlichting op verschillende hoogtes.

Juist doordat niet alles vanaf één plek wordt verlicht, ontstaat er meer diepte. Sommige planten worden uitgelicht, andere delen blijven juist donkerder. Daarmee kun je de tuin ’s avonds bijna opnieuw ontwerpen.

Ik gebruik meestal warme en natuurlijke kleuren, maar kan de sfeer met de instelbare verlichting ook veranderen wanneer ik daar zin in heb.

Naast de grotere keuzes vind ik juist de kleine details leuk. Tussen de planten staat bijvoorbeeld een klein waterornament met een mistmachine. Op verschillende plekken in de tuin zitten kleine elfjes en andere sprookjesachtige figuren verstopt.

Het zijn dingen die je misschien niet allemaal direct ziet wanneer je binnenkomt. En dat is eigenlijk precies de bedoeling. Ik vind het leuk wanneer je na een tijdje ineens iets nieuws ontdekt.

Ook geluid hoort voor mij bij de beleving. In het plafond van de overkapping heb ik speakers verwerkt. Daardoor kan ik, samen met het licht, water en groen, een complete sfeer neerzetten. Op een normale zomeravond hoeft dat natuurlijk niet meteen te klinken alsof je een elfenbos binnenwandelt, maar het kán wel.

De tuin is inmiddels behoorlijk veranderd, maar ik zie hem nog steeds als een project dat letterlijk doorgroeit. Door planten die groter worden en de ruimte ieder seizoen veranderen, maar ook doordat ik zelf dingen blijf aanpassen en toevoegen.

Een deel van de bestrating hebben we vervangen door kunstgras, zodat het harde karakter van de oorspronkelijke tuin wordt verzacht. Op de overkapping staan plantenbakken met groen dat op termijn voor extra privacy zorgt en tegelijkertijd de constructie minder kaal aanvoelt.

Een volgende stap is meer bloemen en beplanting rond de bomen toevoegen, zodat de overgang tussen bomen, gras en de rest van de tuin steeds natuurlijker wordt.

Ik probeer daarbij bewust niet alles tegelijk te doen. Ik voeg iets toe, kijk wat het met de ruimte doet en bepaal daarna wat de volgende stap wordt. Een beetje zoals ik ook digitaal ontwerp.

Alleen duurt een iteratie hier soms een groeiseizoen.