Even echt een andere wereld binnenstappen

Toen de eerste Harry Potter-film in de bioscoop kwam was ik ongeveer twaalf. Ik wilde er meteen heen.

Wat me daarvan is bijgebleven, is niet alleen de film zelf maar alles eromheen. De hele bioscoop was aangekleed in de sfeer van het verhaal. In de pauze gingen de deuren open en kwamen er mensen verkleed als heksen binnen die snoep uit die wereld ronddeelden: chocoladekikkers, gummies en jellybeans. En natuurlijk niet alleen de lekkere varianten. Ook de smaken waarvan je achteraf denkt dat je ze beter had kunnen laten liggen.

Juist die combinatie vond ik fantastisch. Niet gewoon naar een film kijken, maar al vóór en tijdens de voorstelling het idee krijgen dat je er een beetje onderdeel van werd. Vanaf dat moment is mijn liefde voor Harry Potter eigenlijk nooit meer weggegaan.

Het gaat me niet alleen om het toveren of het verhaal. Ik hou vooral van alles wat eromheen is gebouwd: mysterieuze bossen, oude gebouwen, kastelen, bijzondere kamers, magische wezens, licht, muziek, vreemde voorwerpen en verborgen details. Plekken die voelen alsof ze al honderden jaren bestonden voordat jij er binnenkwam.

Dat vind ik misschien nog wel het mooiste. Er is niet één voorwerp dat Harry Potter geloofwaardig maakt. Het zijn honderden kleine keuzes die allemaal dezelfde kant op wijzen.

Een lamp. Een deur. Een donkere gang. Een vreemd geluid. Mist tussen de bomen. Een oud boek. Een beeldje dat ergens half verstopt staat. Los van elkaar stelt het misschien niet zoveel voor, maar samen ontstaat er iets waarin je jezelf heel makkelijk kunt verliezen.

Dat is wat me pakt: de aandacht voor sfeer en vooral voor de details die niet eens allemaal bedoeld zijn om direct op te vallen.

Die fascinatie is nooit alleen bij de films gebleven. Tot op vandaag sluipt Harry Potter regelmatig mijn gewone dagen binnen. Als ik aan het werk ben staat er vaak een Harry Potter-playlist op de achtergrond. Zitten we ’s avonds in de tuin en willen we even wegdromen, dan komt diezelfde muziek voorbij. En rond kerst hoort een marathon er gewoon bij.

Ook keuzes in mijn huis en tuin worden er soms door beïnvloed, bewust of onbewust. Niet omdat ik mijn huis in Zweinstein wil veranderen, maar ik hou wel van hetzelfde soort ingrediënten: warm licht, veel groen, oude of vreemde details, een beetje mysterie, fantasie en dingen die je misschien pas ziet wanneer je wat langer om je heen kijkt.

Vooral ’s avonds vind ik het mooi wanneer een bekende plek ineens net genoeg verandert om even anders te voelen.

Toen ik hoorde dat er een heel bos was omgebouwd tot een Harry Potter-ervaring, wist ik eigenlijk meteen dat ik daarheen wilde. Na al die jaren waarin deze plek vooral bestond op een scherm, in muziek en in mijn eigen fantasie, kon ik er ineens letterlijk doorheen lopen.

En het stelde niet teleur. Het bos was tot in de details opgebouwd. Niet alleen met grote herkenbare objecten, maar juist met licht, geluid, mist, muziek, kleine verborgen figuren, acteurs, interactieve momenten en effecten tussen de bomen.

Daardoor voelde het niet als een verzameling Harry Potter-objecten die toevallig bij elkaar waren gezet. Alles werkte samen en precies daardoor begon het als één geheel te voelen.

Een van de leukste dingen was om figuren en objecten die je al jaren uit de films kent ineens gewoon tussen de bomen tegen te komen. De bekende auto. Hagrid met zijn hond. Scheurbek.

De herkenning was maar de helft. Ze stonden niet netjes achter een hek alsof je door een tentoonstelling liep. Ze waren onderdeel van het bos en van de route. Daardoor voelde het veel meer alsof je ze onderweg toevallig tegenkwam.

Dit vond ik misschien nog wel een van de sterkste onderdelen. Bleef je vooral vooruit lopen, dan zag je al genoeg. Maar stopte je even en keek je echt om je heen, dan ontdekte je steeds meer.

Keltische aardmannetjes op een boomstronk of tussen de takken. Nifflers die ergens verstopt zaten. Kleine dingen die niet met een bord of spotlicht werden aangekondigd. Je moest ze zelf vinden.

Juist daardoor voelde de omgeving geloofwaardiger. Niet alles stond naar jou als bezoeker te wijzen. Het leek meer alsof er van alles om je heen gebeurde, ongeacht of jij het zag.

Ik hou van plekken die niet alles meteen prijsgeven. Iets wordt voor mij interessanter wanneer je er na vijf minuten nog steeds iets nieuws in kunt ontdekken.

Steeds opnieuw doken er bekende wezens en figuren tussen de bomen op. Hedwig. Groemp. De mysterieuze gevleugelde paarden voor de koets.

Het mooie zat in de afwisseling. Het ene moment ontdekte je iets kleins dat half tussen de bladeren verstopt zat, even later stond er ineens een enorm wezen tussen de bomen.

Daardoor bleef ik eigenlijk voortdurend om me heen kijken. Je wist nooit helemaal wat er achter de volgende bocht zou staan.

De ervaring bestond ook niet alleen uit decor bekijken. Er liepen entertainers rond die onderdeel waren van het verhaal. Ze vertelden verhalen, je kreeg toverles en op verschillende plekken gebeurde iets waar je zelf aan mee kon doen.

Daardoor bleef je minder toeschouwer. Een mooie omgeving kan al veel doen, maar zodra beeld, geluid, verhaal en interactie samenwerken, wordt het veel makkelijker om jezelf er even helemaal in te verliezen.

Op een gegeven moment liep je langs een veld vol lichtgevende paddenstoelen. Licht, kleur en geluid werkten daar helemaal samen.

Op papier is het eigenlijk simpel: een donker bos, wat paddenstoelen, verlichting en geluid. Maar doordat alles op elkaar was afgestemd werd het ineens magisch. Dit is precies het soort plek waar ik rustig een tijdje kan blijven staan om alles in me op te nemen.

Onderweg veranderde de sfeer steeds opnieuw. Een van de indrukwekkendste stukken was het Verboden Bos, waar we uiteindelijk Aragog tegenkwamen.

Hier werd alles donkerder en spannender. Geluiden tussen de bomen, andere lichteffecten en dan ineens die enorme spin voor je.

Wat ik daar vooral interessant aan vond, was dat de fysieke omgeving nauwelijks veranderde. Je liep nog steeds tussen dezelfde soort bomen. Door licht, geluid, objecten en verhaal voelde het volgende gedeelte toch als een totaal andere plek.

Blijkbaar hoef je een omgeving dus niet volledig te veranderen om de beleving ervan compleet te laten omslaan.

Uiteindelijk is dit precies waar ik zo van hou: het gevoel dat je voor even ergens anders bent. Je weet rationeel prima dat je gewoon door een bos loopt, maar licht, geluid, decor, muziek, verhalen en details weten je toch even iets anders te laten voelen.

Ik bezoek zulke plekken graag, maar ik merk dat ik hetzelfde op veel kleinere schaal ook zelf probeer te maken. In mijn huis, vroeger in de serre en nu in de tuin. Met licht, planten, water, geluid, materialen, decoratie en dingen die je misschien pas later ontdekt.

Niet één onderdeel hoeft daarbij alles te dragen. Voor mij begint het juist interessant te worden wanneer allerlei kleine dingen dezelfde kant op wijzen en samen iets maken dat groter voelt dan de losse onderdelen.