Terug naar het Lab

Koken is voor mij net zo goed ontwerpen

Koken op gevoel: bestaande gerechten naar mijn hand zetten, nieuwe combinaties proberen en steeds beter begrijpen welke smaken voor mij werken.

Koken doe ik eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. Ik heb het vooral van mijn vader meegekregen. Als kind hielp ik regelmatig mee in de keuken en gaandeweg ben ik steeds meer zelf gaan proberen, aanpassen en uiteindelijk ook mijn eigen gerechten gaan bedenken.

Wat ik er zo leuk aan vind, is dat koken voor mij net zo goed een creatieve bezigheid is. Je hebt ingrediënten, smaken, kleuren en structuren, maar uiteindelijk bepaal je zelf wat je ermee doet en wat het eindresultaat wordt.

Soms volg ik een bestaand gerecht vrij precies, maar meestal duurt het niet lang voordat ik dingen eraan toevoeg. Wat als hier iets fris bij komt? Of iets pittigs? Wat gebeurt er als ik ingrediënten combineer waarvan je op het eerste gezicht niet zou denken dat ze bij elkaar passen?

Juist dat experimenteren vind ik leuk en meestal levert het een combinatie op die verrassend goed werkt. Soms raak ik zó enthousiast, dat ik met zoveel ingrediënten werk dat de pan, schaal of het bord eigenlijk te klein wordt.

Hoe vaker ik kook, hoe beter ik leer begrijpen welke smaken elkaar versterken, wanneer er nog iets mist en wanneer ik misschien beter niét nog drie extra dingen kan toevoegen.

Dat laatste blijft een aandachtspunt.

Waar ik begin

Er is voor mij niet één vaste manier waarop een gerecht ontstaat. Soms begint het met een ingrediënt dat ik graag wil gebruiken: een mooi stuk vis, iets wat nog in de koelkast ligt of groenten waar ik op dat moment zin in heb.

Een andere keer begint het bij een smaak. Iets fris met citroen en kruiden. Pittig en kruidig. Romig en hartig. Of juist iets warms en stevigs op een koude dag.

En soms zie of eet ik ergens iets waarvan ik denk: hier wil ik mijn eigen versie van maken. Vanaf dat moment begint het experimenteren.

Ik bereid eigenlijk van alles, van belegde broodjes, wraps, uitgebreide salades en borrelhapjes tot pasta’s, visgerechten, vleesgerechten en complete diners. Ik kijk vooral waar ik op dat moment zin in heb.

LunchEen oranje wrap met feta, aardbei en biet
AvondetenEen schaal met gegrild vlees, courgette, paprika en partjes citroen

Koken voor anderen

Een van de leukste dingen aan koken vind ik dat je het met anderen kunt delen. Ik kook graag voor vrienden en familie, niet alleen omdat ik iets moois op tafel wil zetten, maar vooral vanwege het moment daarna.

Wanneer iedereen begint te eten en het ineens opvallend stil wordt, weet je meestal genoeg.

Afgelopen kerst wilde ik daarom wat uitgebreider uitpakken. Niet alleen met het eten zelf, maar ook met alles eromheen. Ik maakte een eigen menukaart en besteedde extra aandacht aan de tafel en de sfeer van de avond.

MenukaartDe zelfgemaakte menukaart voor het kerstdiner
De tafelDe gedekte kersttafel met kaarsen en hanglampen erboven

De menukaart en aankleding waren net zo goed onderdeel van de avond als wat er uiteindelijk op tafel kwam.

Ik vind het sowieso leuk om aandacht te besteden aan hoe iets uiteindelijk op het bord terechtkomt. Het hoeft absoluut geen sterrenrestaurant te zijn, maar ik vind het wel mooi als iemand eerst even naar een gerecht kijkt voordat de eerste hap wordt genomen.

Bij zo’n diner vind ik juist het totaalplaatje leuk: bedenken wat ik ga maken, ingrediënten combineren, voorbereiden, de tafel aankleden en uiteindelijk alles op hetzelfde moment samen laten komen.

En natuurlijk blijft koken ook gewoon koken. Er wordt gesneden, geproefd, aangepast en soms ziet het er halverwege nog totaal niet uit zoals je voor ogen had. Juist daarom vind ik het leuk om ook die weg naar het eindresultaat te laten zien.

Niet alles hoeft ingewikkeld te zijn

Ik vind het leuk om uitgebreid te koken, nieuwe combinaties te proberen en gerechten steeds verder te verbeteren. Maar ik kan net zo gelukkig worden van iets eenvoudigs dat gewoon precies goed is.

Een goed broodje. Een verse salade. Pasta met een paar sterke smaken.

En ondanks alles wat ik inmiddels heb gemaakt, blijft mijn guilty pleasure verrassend eenvoudig: een echte italiaanse pizza. Ook hierin kun je veel variëren en heeft niet elke pizza mijn voorkeur, dit begint al bij de pizzabodem.

Een pizza met een dikke luchtige rand, half belegd met rauwe ham en rucola
Deze heb ik niet zelf gemaakt.

Je kunt nog zo culinair proberen te doen, uiteindelijk wint een goede pizza het soms gewoon.

Ik maak ze regelmatig zelf, maar voor die echt krokante bodem en luchtige rand heb je een goede pizzaoven nodig. Dus haal ik ze nog steeds het liefst bij een goede Italiaan. Al begint zo’n oven zelf aanschaffen inmiddels wel een goed idee te lijken.

Drie gerechten uit mijn keuken

Drie voorbeelden die ieder iets anders laten zien van hoe ik kook: voortbouwen op wat ik ken, bestaande recepten loslaten en nieuwe varianten blijven bedenken.

Couscous

Mijn vader maakte dit gerecht vroeger regelmatig en ik vond het altijd heerlijk.

Ik ben een liefhebber van ketjap, dus dat voeg ik altijd toe. Mijn vader vindt dat niet kunnen: vloeken in de keuken. Ik vind het juist leuk om ingrediënten uit verschillende keukens samen te brengen.

Lasagne

Omdat ik als kind vaak in Italië kwam, door het huis dat we daar hadden, leerde ik de Italiaanse keuken al vroeg kennen. Een van mijn lievelingsgerechten was lasagne.

Mijn versie heeft inmiddels niet veel meer met het origineel te maken, behalve dat er nog lasagnebladen in zitten. Ik bouw hem op met een eigen groentesaus, kaassaus, vleessaus, kruiden, verschillende kazen, bacon en natuurlijk ketjap.

Misschien culinair niet helemaal volgens het boekje, maar dat is ook precies het punt.

Pittige kerrie-borrelhapjes

Het oorspronkelijke idee kwam van een Surinaams kipkerrie-bladerdeeghapje. Nadat ik dat voor het eerst had gegeten was ik meteen verkocht, maar ik zag ook direct allerlei mogelijkheden voor andere varianten.

Kip kan gehakt worden. Ketjap erbij, andere kruiden, groenten en madame-jeanette-sambal voor de pit. Zelf voeg ik ook wortel en groene doperwten toe en voordat ze de oven in gaan komt er wat sesamzaad overheen.

Met zo’n basis kan ik eindeloos blijven experimenteren. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik bijvoorbeeld alweer een nieuwe variant: ik houd enorm van rendang, dus waarom zou ik zo’n bol niet eens daarmee vullen?

De Rendang Bal. Die moet er eigenlijk gewoon komen.

Dezelfde manier van denken

Compositie en presentatie
Ook op een bord kijk ik naar kleur, contrast, vorm en verhoudingen. Niet om alles perfect te stylen, maar omdat de presentatie onderdeel is van de totale ervaring.
Experimenteren en itereren
Een gerecht staat voor mij zelden voor altijd vast. Ik proef, verander ingrediënten en onthoud wat werkt, zodat iedere volgende versie weer een beetje anders of beter kan worden.
Creativiteit binnen een basis
Recepten en kooktechnieken geven een vertrekpunt, maar juist daarna vind ik het leuk om regels losser te laten en mijn eigen combinaties te bedenken.
Sfeer en beleving
Koken gaat voor mij niet alleen over smaak. Ook presentatie, de tafel en het moment waarop je iets met anderen deelt bepalen hoe een gerecht uiteindelijk wordt ervaren.