De locatie zelf als speelveld

Tijdens het werken aan TasteVentura begon ik me af te vragen of proeven eigenlijk nog wel nodig was. De onderliggende software kon in de basis veel meer: informatie tonen, vragen stellen, opdrachten geven en mensen tijdens een activiteit begeleiden.

Vanuit die gedachte ben ik gaan onderzoeken waar hetzelfde principe nog meer waarde kon toevoegen. Niet alleen bij producten, maar ook bij dierentuinen, musea, pretparken, stedentrips, toeristische locaties en evenementen.

Voor een dierentuin werkte ik het concept uit tot een concreet scenario. Een bezoeker ontdekt Questigo vooraf op de website van het park of via promotiemateriaal bij de ingang. De instap moest zo eenvoudig mogelijk blijven: iemand komt in de eerste plaats voor een dagje uit, niet om eerst door een lange onboarding te gaan.

Een mogelijke opdracht is bijvoorbeeld: zoek de giraf. Zodra het gezin het dier heeft gevonden, kan iemand een foto maken. Daarna verschijnt een weetje en volgen één of meer vragen met directe feedback en een korte uitleg. Vervolgens gaat de ervaring verder met een volgende opdracht op een andere plek in het park.

Mijn eerste gedachte was om bezoekers via een vaste route door het park te sturen. Daar zag ik al snel nadelen in. Als iedereen dezelfde volgorde volgt, stuur je veel mensen tegelijk naar dezelfde plekken. Bovendien bezoeken gezinnen een dierentuin op hun eigen manier: ze hebben favoriete dieren, slaan delen over en veranderen onderweg van plan.

De ervaring moest zich daarom liever aanpassen aan het bezoek, dan andersom.

Wanneer mensen samen naar een dier zoeken of over een vraag nadenken, ontstaat vanzelf meer gesprek en interactie. De digitale ervaring wordt daarmee een aanleiding om samen beter naar de omgeving te kijken, in plaats van een wedstrijd die bovenop het bezoek wordt gelegd.

Daarnaast werkte ik een keuze uit tussen een versie voor gezinnen met kinderen en een versie voor volwassenen. De onderliggende structuur blijft hetzelfde, terwijl vragen, moeilijkheid en toon beter kunnen aansluiten op de groep die speelt. Ook iemand die alleen een locatie bezoekt kan dezelfde ervaring zelfstandig doorlopen.

Wat ik aan Questigo het interessantst vond, was niet één specifiek scherm, maar het verbreden van het oorspronkelijke idee. Zodra ik besefte dat dezelfde principes niet alleen voor proeverijen hoefden te werken, ontstonden toepassingen voor dierentuinen, musea, steden, pretparken en andere locaties.

Het concept werd daarmee steeds concreter, maar riep ook nieuwe vragen op. Niet alleen over de digitale flow, maar juist over hoe de ervaring onderdeel wordt van een bestaande locatie.

Questigo heeft daarom bewust nog geen vast visueel jasje. Een dierentuin vraagt om een andere sfeer dan een museum, stad of pretpark. De onderliggende structuur en interactie kunnen hetzelfde blijven, terwijl kleur, typografie, beeldtaal en toon aansluiten op de identiteit van de locatie.

Het doel is niet dat bezoekers het gevoel krijgen dat ze een losstaand Questigo-product gebruiken, maar dat de digitale ervaring vanzelfsprekend onderdeel voelt van de plek die ze bezoeken.

De grootste onzekerheid zit voor mij niet in de quiz of de interface, maar in de koppeling met de fysieke omgeving. QR-codes geven bezoekers veel vrijheid, maar vragen bijvoorbeeld wel dat een locatie markeringen plaatst en onderhoudt. Beeldherkenning of locatiegebaseerde opdrachten verminderen die afhankelijkheid, maar brengen weer andere technische en praktische vragen met zich mee.

Dat zijn aannames die ik niet verder achter een bureau zou willen oplossen. De logischste volgende stap is daarom klein: één type locatie kiezen, een compacte werkende demo in hun eigen huisstijl maken en die samen met een echte locatie en bezoekers testen.

Toen ik Questigo bedacht, bleef het vooral bij scenario’s, flows en conceptschermen. Met de AI-tools die ik tegenwoordig gebruik zou ik veel sneller een werkend prototype bouwen. Een locatie kan het idee dan zelf ervaren, in plaats van dat ik alleen hoef uit te leggen hoe het zou kunnen werken.